Stereophonics – Keep Calm And Carry On
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 32
Medium: cd
Label: Mercury/Universal
Genre: pop, rock
Wat doe je als je naar eigen idee steeds beter wordt en toch langzaam je populariteit ziet tanen? Precies, rustig blijven en gewoon doorgaan met waar je goed in bent. En dat is exact wat Stereophonics doet op haar zevende studioalbum. Toch zijn er ten opzichte van het veelzijdige Pull The Pin ( ’07) ook wat compromissen te horen. Zo spelen voorman/songwriter Kelly Jones en zijn (inmiddels) drie companen opzichtig met analoge synths en drumcomputers: hip, maar het gaat soms ten koste van een van de grote krachten van Stereophonics: de soul. Op de compositorische gaves van Jones is op Keep Calm And Carry On gelukkig wederom niks aan te merken. De man blijft met speels gemak lekkere rockers (Trouble), aanstekelijke popliedjes (Innocent) en mooie ballads (Show Me Now) uit zijn mouw schudden. Natuurlijk, het blijft allemaal een beetje rock & roll light, maar net als bij de cola gaat ook deze suikervrije variant er prima in.
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!