R.E.M. – Live At The Olympia
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 33
Medium: 2cd, dvd
Label: Warner
Genre: pop, rock
In dik 25 jaar maakte R.E.M. nooit een live-album en nu verschijnen er ineens twee binnen drie jaar. Ze verschillen gelukkig als dag en nacht, want waar R.E.M. Live (’07) nog volslagen futloos klonk, daar gaan op Live At The Olympia – wederom opgenomen in Dublin – alle remmen los. De dubbelaar van 2x 75 minuten is samengesteld uit een reeks van vijf try-outs uit 2007, waarin de band nummers van het aanstaande album Accelerate (’08) uitprobeert en (vooral) heel veel oude liedjes ophaalt. So. Central Rain en Drive zijn de enige hitjes, voor de rest komen de meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig voorbij, van Guyahoga en Harborcoat tot Maps And Legends en Gardening At Night. Zo ontzettend goed gespeeld dat je gebruikelijke live-hits als Losing My Religion en Man On The Moon geen moment mist. Een feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Waarom ik Heavy Rain ondanks de flaws toch de volle vijf sterren geef? Omdat het me niet loslaat. Het beste spel ooit. Daar, ik heb het gezegd.
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
Geremasterde ‘deep grunge’: dissonante gitaarherrie en bijpassend geschreeuw, dat soms iets magisch oplevert maar veelal in het middelmatige blijft steken.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!