Postman – Postman
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 30
Medium: cd
Label: Pias
Genre: hiphop, reggae, soul
In 2006 bracht voormalig Postmen-rapper The Anonymous Mis zijn album Green uit onder de naam Postman. Enkelvoud dus. De invloed van echtgenote Anouk en haar muzikale entourage was echter dermate groot dat je je bij vlagen afvroeg of Mis zich wel thuis voelde op zijn eigen plaat. Inmiddels is het huwelijk voorbij en rijst de volgende vraag: kan de rapper het ook écht alleen? Ja en nee. Als The Anonymous Mis fijn flowt over vette hiphop-beats of zomerse reggae-grooves, dan kunnen er maar weinig in Nederland aan hem tippen. Gaat hij pogingen doen om commercieel klinkende r&b-liedjes te maken, dan vervalt hij in zo’n beetje alle mogelijke clichés – wanneer komt er toch eens een verbod op melodramatisch kreunende zangeressen in hiphopsongs? Hoe dan ook, de pieken en dalen op dit titelloze album houden elkaar enigszins in evenwicht. Positief uitgelegd betekent dat een hele verbetering ten opzichte van de voorganger. Kritisch bekeken ontbeert Mis wellicht bepaalde songwriterskwaliteiten die in zijn oude bandje juist ruim voorhanden waren. Dus: reünietje, heren?
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!