Pearl Jam – Backspacer
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 30
Medium: cd
Label: Universal
Genre: rock
Toen Pearl Jam in 1992 wereldwijd doorbrak met het debuutalbum Ten, kreeg het vanuit het eigen nest een fikse bak stront over zich heen. Kurt Cobain en enkele andere prominenten uit de Seattle-scene noemden de band ‘sell-outs’ – en aan de compromisloze albums die volgden, was te horen dat Eddie Vedder en de zijnen zich de kritiek hadden aangetrokken. Pas op het voorlaatste album Pearl Jam (’06) leek de groep enigszins over de gêne heen en durfde het weer gewoon mooie liedjes te spelen, zonder rare twist, opzichtig rauwe productie, valse noten of andere vervreemdingseffecten. Backspacer zet die lijn voort en dat pakt uiterst positief uit. Elf songs lang toont Pearl Jam aan dat het met een beetje goede wil wel degelijk nog een consistent album kan maken, vol sterke, puntige rocksongs (Gonna See My Friend, The Fixer) en fraaie melodische popliedjes – in die laatste categorie schreeuwt Amongst The Waves om een klassiekerstatus à la Black. Mensen die op zoek zijn naar muzikaal avontuur zullen op Backspacer nauwelijks aan hun trekken komen. Voor fans van het eerste uur is dit evenwel het beste Pearl Jam-album sinds Vs (’93).
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!