Nirvana – Bleach
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 33
Medium: 2cd
Label: Sub Pop
Genre: grunge
Het wereldsucces van Nirvana blijft nog altijd een van de grote mysteries in de popgeschiedenis. Hoe kon zo’n dwarse en ongepolijste groep hitparades bestormen? Feit is wel dat doorbraakalbum Nevermind (’91) de meest toegankelijke van het trio studioplaten was. Op het eerste album Bleach (’89) – heruitgebracht ter gelegenheid van de twintigste verjaardag – zijn slechts een paar voortekens te vinden van Kurt Cobain’s latere, meer melodieuze songwritersambities (About A Girl, School). Voor de rest is dit vooral ‘deep grunge’: een hoop dissonante gitaarherrie en bijpassend geschreeuw, dat soms iets magisch oplevert (Negative Creep, de Shocking Blue-cover Love Buzz), maar veelal in het middelmatige blijft steken. Leuk voor de fans zijn de twaalf toegevoegde live-songs uit januari 1990. Cobain is in vorm, het houterige drumwerk van Chad Channing stoort – hij werd niet voor niets een half jaar later vervangen door hardhitter Dave Grohl. Wat dit pakketje vooral gaaf maakt, is het prachtige fotoboekje, vol unieke foto’s van baby-Nirvana. Ach gut…
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!