Marcy Playground – Leaving Wonderland…In A Fit Of Rage
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 30
Medium: cd
Label: WOZ/Bertus
Genre: pop, rock
Marcy Playground maakt al jaren hele aardige rockplaten, vol liedjes die nooit echt slecht zijn maar ook nooit echt super. Hoe noem je zoiets…? Degelijk, dat is het juiste woord. En juist door die enorme degelijkheid – plus het feit dat de New Yorkers noch underground noch Top 40-fähig zijn – bewandelen ze al hun hele bestaan de bescheiden middenweg tussen mislukking en succes. En daar lijkt het trio zich goed bij te voelen, want op het vierde album Leaving Wonderland…In A Fit Of Rage vervolgt Marcy Playground gewoon weer dezelfde sluiproute die het al sinds 1997 neemt. Qua opbouw en melodieën doet de groep misschien nog het meest denken aan Weezer, maar de afwerking van de liedjes is dusdanig braaf en netjes dat er van een vergelijkbare spanningsboog geen sprake is. Op zich staan er best wat nummers op dit album die je even flink bij de lurven pakken. Jammer alleen dat ze je, zodra de laatste noot is weggestorven, ook gelijk weer loslaten.
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!