OxsMedia: eindredactie, tekst, vertaling & meer

---

Tekst: Patrick Oxsener
Waar: P3, Purmerend
Wanneer: 12 december 2009
★★★★★

---

Laat ik dit verslagje met een persoonlijke, uh, noot beginnen. Living Colour’s tweede single Cult Of Personality (’88) was het eerste nummer dat mij ooit als puisterige Purmerendse puber volledig van mijn sokkel blies. Letterlijk. Ik zie mezelf tijdens de solo nog omvallen. Een jaar later beleefde ik tijdens Parkpop, Den Haag een onvervalste ‘natural high’: Living Colour strooide vanaf het podium een orkaan aan decibellen over het veld uit en ik stond ze vooraan op het hek als in een roes één voor één op te zuigen.

U snapt het: dit waren helden. En nu, anno 2009, speelden deze helden op zomaar een zaterdagavond in december in Purmerend. Ik zeg het nog een keer: Pur-mer-end. Nee, dit wordt geen objectief stukje.

Geen woord zal ik dus reppen over de 1.254.367 noten die Vernon Reid wellicht weg had kunnen laten zonder dat het iemand op zou vallen. Reid is namelijk de enige gitarist die van mij eindeloos door mag priegelen. Omdat zijn spel ondanks die enorme techniek zo verschrikkelijk wild en ongecontroleerd klinkt. Omdat het adembenemend rockt, gevoel en soul heeft. Jawel, lieve kijkbuislezers, omdat hij van iedere noot een deugd maakt.

Ik heb zelfs geen kwaad woord over voor bassist Doug Wimbish. Persoonlijk heb ik meer met zijn voorganger Muzz Skillings, die zich aanzienlijk gedienstiger opstelde – want zo hoort het, met bassisten. Maar eerlijk is eerlijk, het moment waarop Wimbish midden in de P3, omringd door kwijlende (muzikanten)toeschouwers, met zijn tanden een gitaarsolo uit zijn bas toverde, was het absolute hoogtepunt van de avond.

Dat drummer William Calhoun vervolgens ook nog de ruimte kreeg om in z’n eentje een drum clinic van tien minuten te houden, ging zelfs deze fan een beetje te ver. Ook de eindeloze vocale gymnastiek van zanger Corey Glover aan het begin van Open Letter (To A Landlord) was volslagen overbodig en deed het optreden, na een overweldigend begin en een door solo’s overheerst middenstuk, even fiks inzakken.

Pas na een uiterst rommelige Love Rears It’s Ugly Head herpakte Living Colour zich weer. Bless Those zorgde voor nieuwe energie, Glamour Boys en een duizelingwekkend snelle Type brachten de zaak aan de kook, waarna de New Yorkers met Elvis Is Dead en Cult Of Personality een uiterst indrukwekkend punt achter het optreden konden zetten.

Maar wat misschien nog wel de meeste indruk maakte deze avond, was de toewijding en het enthousiasme waarmee de mannen zich presenteerden. Hier stond een band die alles al eens meegemaakt had. Wereldhits gescoord. In stadions gespeeld. Als je het dan toch nog, in de nadagen van je carrière, kunt opbrengen om 2,5 uur lang alles te geven in een (niet eens helemaal uitverkocht) klein zaaltje ergens in Nederland, dan ben je echt een hele grote.

Zie ze daar nu zitten, twintig minuten na afloop van het concert, handtekeningen uitdelend bij de merchandise stand. Gezellig babbelend met de mensen die even daarvoor nog idolaat aan hun voeten lagen. In Purmerend. Ik zeg het nog een keer: Pur-mer-end. Ongelooflijk.

10 Reacties op “Living Colour maakt deugd van heel veel noten”