Kajagoogoo – The Best Of Kajagoogoo & Limahl
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 31
Medium: cd
Label: EMI
Genre: synthipop
Kajagoogoo was lang zo slecht niet als die kapsels destijds deden vermoeden. De wegwerphit Too Shy (’83) werkte ook al niet mee om serieus genomen te worden. Het nummer was ‘nog even snel’ na voltooiing van het debuutalbum White Feathers geschreven om de platenmaatschappij een hit te schenken. Dat lukte: leadzanger Limahl werd tienermeisjeskamerbehang, ging naast zijn schoenen lopen en twee jaar verder was de groep alweer wijlen ende vergeten. Inmiddels treden de mannen weer op in het Golden Oldies-circuit en dus krijgen we nu deze verzamelaar voorgeschoteld, samengesteld uit slechts 2,5 plaat, aangevuld met zes marginale solosongs van Limahl en twee aardige nieuwe liedjes. Veel te mager natuurlijk en halverwege de plaat – als band en leadzanger opzichtig naar hits beginnen te vissen – zakt de hele zaak als een plumpudding in elkaar. Dat terwijl er in de beginjaren best aardige dingen gebeurden: vooral de experimenten van bassist Nick Beggs op Chapman Stick zijn interessant.
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!