OxsMedia: eindredactie, tekst, vertaling & meer

---

Tekst: Patrick Oxsener
Medium: game
Genre: actie/sim
Producent: QuanticDream/Sony
Platforms: PS3
★★★★★

---

Ik ben nog steeds aan het bijkomen. De afgelopen week heb ik namelijk twee waanzinnige avonturen beleefd. Ze begonnen exact hetzelfde, maar leken aan het slot in de verste verte niet meer op elkaar. Want zo gaat dat in Heavy Rain, een interactieve speelfilm in de vorm van een game (of is het andersom?), waarin je met zaken als boerenslimheid, vingervlugheid, tactiek, geluk en zelfs moraal het verloop kunt beïnvloeden.

De eerste keer liet ik een seriemoordenaar lopen, kwamen drie van de vier hoofdpersonen op gruwelijke wijze om het leven en bleef ik met een hoop onbeantwoorde vragen achter. De tweede keer vielen alle puzzelstukjes in elkaar, ontmaskerde ik de seriemoordenaar en kreeg het verhaal zowaar een happy end. Nou ja, bijna happy: door één piepklein, onschuldig lijkend foutje heb ik uiteindelijk toch nog het leven van één hoofdpersoon weten te verwoesten. Stom!

Het is best moeilijk om in een stukje als dit enthousiast te zijn over Heavy Rain zonder iets van het verhaal weg te geven. Want de besturing mag dan revolutionair zijn, de beelden levensecht en de cinematografie ongekend, het is toch vooral het verhaal – en de vele vertakkingen daarin – dat dit spel ver boven de rest doet uitstijgen. Waar het scenario van andere games vaak van clichés aan elkaar hangt en slechts bedoeld lijkt om de schiet- en knokscènes aan elkaar te rijgen, daar blazen de verschillende mogelijke scenario’s van Heavy Rain je soms flink van je sokkel. Zelfs de tweede keer viel ik nog van de bank door gebeurtenissen in scènes waarvan ik dacht dat ik de afloop al kende. Zo kun je dit spel in feite blijven spelen: de uitkomst laat zich nooit van tevoren raden.

Zoals de titel en cover al doen vermoeden: de sfeer in het spel is mega-duister. Dat wordt nog eens extra versterkt door de cameravoering, montage en filmmuziek, die op geen enkele wijze onderdoen voor welke Hollywood-thriller dan ook. Leuk is het om te zien hoe moderne en klassieke filmtechnieken en -elementen in Heavy Rain samenkomen. De splitscreens bijvoorbeeld, die je in staat stellen om tegelijkertijd je eigen karakter en anderen te volgen. Wat architect Ethan Mars in dit verhaal allemaal moet doorstaan, houdt het ergens midden tussen Seven en Saw. Als privé-detective Scott Shelby in beeld verschijnt, waan je je in een film noir uit de jaren vijftig. FBI-agent Norman Jayden lijkt met zijn gelikte pak en futuristische speeltjes wel wat op Mulder uit The X-Files, terwijl zijn verslaving juist weer herinneringen oproept aan good old Sherlock Holmes.

Mars, Shelby en Jayden krijg je alle drie onder je hoede. Vierde karakter dat je in dit spel bestuurt, is de journaliste Madison Paige. Alle vier hebben ze een traumatische ervaring achter de rug, maar wát precies wordt pas in de loop van het spel duidelijk – als je het goed doet in ieder geval: ik heb maar twee van de vier geheimen kunnen ontrafelen. Aanvankelijk opereren ze los van elkaar, maar langzaam beginnen hun avonturen zich te verweven – zoals dat hoort in een goede raamvertelling.

Toegegeven, ik heb een paar kleine continuïteitsfouten gevonden – althans, in de scenario’s zoals die zich bij mij ontwikkeld hebben – maar die zijn lastig uit te leggen zonder iets van het verhaal weg te geven. Er zijn nog wel meer dingen in Heavy Rain die niet helemaal perfect zijn. Zo heb ik in vier speelsessies twee vastlopers gehad en kwam ik één keer vast te zitten op een toilet – bugs die echter met een simpele patch op te lossen moeten zijn. Vervelender is soms de besturing. Niet zozeer de knoppencommando’s waarmee je al je opdrachten uitvoert (van baby’s verschonen tot vingers afhakken): die zijn pittig maar zeker niet onoverkomelijk. Nee, ik bedoel de letterlijke besturing van je karakters, die door het voortdurend veranderen van camerastandpunten nooit de goede kant op lijken te lopen. Gelukkig neemt de AI op momenten waarop snel handelen vereist is, vrijwel altijd de besturing over. Zo hou je genoeg tijd over om je te concentreren op de knoppencommando’s.

Dat ik Heavy Rain ondanks deze flaws toch de volle vijf sterren geef, komt omdat het me niet loslaat. Tijdens het spelen word ik compleet het verhaal ingezogen, ’s nachts pijnig ik mijn hersens om de losse eindjes aan elkaar te knopen en om verklaringen te zoeken voor gebeurtenissen. Net zoals ik dat heb met een goede film of een mooi boek. Moet je nou eens kijken naar de lengte van dit stuk: ik kan verdomme ook al niet meer stoppen met schrijven over Heavy Rain! Ik bedoel maar. Moet ik nog meer uitleggen? Dacht het niet. Het beste spel ooit. Daar, ik heb het gezegd.