Collective Soul – Collective Soul
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 32
Medium: cd
Label: Loud & proud/Roadrunner
Genre: rock
Veel Amerikaanse rockmuziek heet tegenwoordig post-grunge. De eerste keer dat die term opdoemde was rond 1993, toen groepen als Stone Temple Pilots en Live lieten horen dat je ook op een radiovriendelijke manier rotherrie kon maken. Hun platen waren productionele meesterwerkjes, waarop de bands overduidelijk loeihard speelden, maar het geluid desondanks bijzonder aangenaam de gevoelige oren van het Top 40-publiek bereikte. Collective Soul behoorde ook tot die eerste generatie post-grungers en scoorde vier Amerikaanse nr.1-hits. De daarna gestaag tanende populariteit heeft de groep uit Georgia blijkbaar niks gedaan, want de mannen gaan dapper door en hebben zojuist hun achtste album afgeleverd – tevens de tweede(!) titelloze plaat. Daarop is het enthousiasme ouderwets hoog, zijn de nummers oké – Fuzzy, You en Lighten Up zijn zelfs erg sterk – en is ook de productie weer uiterst prettig in het gehoor liggend. Niks mis mee dus, hoewel ik me wel telkens afvraag hoe Collective Soul zou klinken als het eens een échte rockplaat zou maken.
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!