Beastie Boys – Hello Nasty
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 31
Medium: 2cd (heruitgave)
Label: Grand Royal/Pias
Genre: hiphop
Vier jaar zat er maar tussen Ill Communication (’94) en Hello Nasty (’98), maar voor de Beastie Boys betekende dat een wereld van verschil. De drie rotjochies van voorheen waren zakenmannen geworden, met een eigen label, winkelketen en kledinglijn. En dan waren er nog de Tibet-acties van nieuwgeboren boeddhist MCA. Kunnen een succesvol zakenleven en spiritualiteit als voedingsbodem dienen voor een onbevangen hiphopalbum? Nee, zeker niet. Maar op Hello Nasty doen de Beasties gewoon net alsof ze nog steeds twintig zijn. Dat heeft soms iets gimmick-achtigs: de tekstuele leegheid begint op deze plaat voor het eerst te storen. Maar de muziek is wederom fenomenaal. Even eclectisch als de voorgangers – met vette beats, wilde rockers en campy intermezzo’s – en qua sfeer toch weer totaal anders. Grote ster is dj Mixmaster Mike, die werkelijk kan toveren met zijn draaitafels – luister maar naar de improv Three MC’s And One DJ, een van beste Beasties-songs ooit. De bonusdisc is alleen al de moeite waard door de Fatboy Slim-mix van Body Movin’.
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft?
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken.
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw.
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk.
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen.
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd.
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band!