Alice In Chains – Black Gives Way To Blue
1 november 2009
Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 31
Medium: cd
Label: Virgin/EMI
Genre: grunge
Een afgehakt hoofd groeit nooit meer aan: dat geldt voor mensen, kippen én bands. De dood van een leadzanger betekent tenslotte meestal einde oefening. Oké, de comeback van Queen was succesvol, maar dat had muzikaal niks met Queen te maken. Wat Alice In Chains zonder de in 2002 overleden Layne Staley doet op Black Ways To Blue is echter op en top Alice In Chains. Topzwaar opgestapelde gitaarpartijen, logge grooves, onheilspellende zang, teksten over teloorgang en dood en hier en daar een bezwerende akoestisch song. En wow, wat is het goed: zo bevlogen en fel klonk de groep nog nooit. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de huidige productionele mogelijkheden: alles is uit de kast gehaald om de songs zo vet mogelijk te laten klinken. Dat is dusdanig goed gelukt dat ik met enig berouw moet concluderen dat ik de onmisbaar geachte Staley niet eens mis. Gitarist Jerry Cantrell was altijd al een prima co-vocalist en ook nieuwe zanger/gitarist William DuVall valt nergens uit de toon. Alice heeft haar hoofd terug: het kan echt.
Plaats een reactie
- 1. BEACH BOYS – God Only Knows
31 december 2010 | 12:00
Wat heeft het beste liedje aller tijden dat de rest niet heeft? -
Archief TOXS 31 »
- Bomba Estéreo – Estalla
1 januari 2010 | 18:06
Serieuze boodschap verpakt in een zonnige mix van soul, dance, hiphop en Latijns-Amerikaanse klanken. - Jack Johnson – En Concert
1 januari 2010 | 17:55
Deze live-cd begint fijn, maar gaat uit als een nachtkaars. Komt vooral vanwege de vreemde opbouw. - R.E.M. – Live At The Olympia
1 januari 2010 | 17:43
De meest onverwachte, mooie en onverwacht mooie albumtracks uit met name de jaren tachtig. Feest voor fans van het vroege R.E.M.-werk. -
Archief CD Reviews »
- Paul McCartney – Good Evening New York City
1 januari 2010 | 17:23
Weelderig pakket met een concert als een Hollywood-film: routineus, braaf en met een einde dat je van mijlenver ziet aankomen. - Yoko Ono Plastic Ono Band – Between My Head And The Sky
1 november 2009 | 15:29
Hoewel de Yoko-bashers weer genoeg stof zullen vinden om er op los te hakken, is dit album verrassend goed en gewaagd. - Rockband The Beatles
1 november 2009 | 01:16
Momenteel hangt er een authentieke nepbas van Paul McCartney om mijn nek en die wakkert onverwachte ambities aan. Klaar? Start de band! -
Archief Beatles »