OxsMedia: eindredactie, tekst, vertaling & meer

Archief ‘CD’

---

Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 28
Medium: cd
Label: Universal Island
Genre: singer/songwriter
★★★★★

---

Schrijven verleer je in principe nooit, maar je zult je ‘schrijfspier’ wel in conditie moeten houden. Dat geldt dus ook voor songwriters. Neem Yusuf Islam, die ooit furore maakte als Cat Stevens: drie jaar geleden keerde hij terug in het voetlicht met het album An Other Cup, maar dat was geen onverdeeld succes. Zijn stem klonk slap en bibberig en ook de liedjes getuigden van een danig gebrek aan conditie. Maar oefening baart kunst: op Roadsinger heeft de maker van klassiekers als Wild World, Morning Has Broken en Lady D’Arbanville de smaak weer ouderwets goed te pakken – zonder overigens zijn succesformule te herkauwen. Heerlijke luisterliedjes in allerlei variaties passeren de revue, waarvan Be What You Must en All Kinds Of Roses tot het beste behoren dat de man ooit gemaakt heeft. Jonge talenten James Morrison en Michelle Branch fungeren als nederige achtergrondvocalisten voor Yusuf, die maar weer eens bewijst dat een kat inderdaad meerdere levens heeft.

---

Tekst: Patrick Oxsener
Publicatie: Revolver nr. 28
Medium: cd, dvd
Label: Koch
Genre: pop, rock
★★★★★

---

Ach gut, daar hebben we Ringo. Zonder All Starr Band dit keer, maar uiteraard vergezeld van uiterst vaardige instrumentalisten, die er voor zorgen dat er muzikaal in ieder geval niks valt aan te merken op dit voor tv, cd en dvd geregistreerde live-concert uit 2005. De gespeelde set bevat veertien nummers, waarvan er twee op het toen net verschenen (en heel aardige) album Choose Love staan. Vijf songs komen uit het overige solo-oeuvre van de Beatles-drummer (o.a. Photograph en het uiterst grappige, door John Lennon geschreven I’m The Greatest) en de rest bestaat uit zo’n beetje ieder liedje dat Ringo ooit in zijn oude bandje mocht voordragen. Het moet gezegd: voor zijn doen zingt Starr heel aardig. En waar het songmateriaal het kwalitatief laat afweten, daar kan de Knuffelbeatle altijd nog terugvallen op z’n heerlijk relativerende gevoel voor humor. “What’s my name?”, roept hij tegen het publiek. “Ringo!”, krijsen de toeschouwers slaafs terug. Grinnikend: “Oeh, I love that bit.”